بهار، نبش قبر پرستوهاست

امروز ترکوندم و برای دهمین روز پیاپی روز مفیدی داشتم. شاید اگه سالها قبل بود برای کمر دردم کلی ناله میکردم ولی امروز پنج بار کیسه ی آب گرم گذاشتم و ورزش اصلاحی انجام دادم. درس خوندم. زبان و برنامه های دیگه رو هم اجرا کردم. صبح هم که کلی با بچه بازی کردم و وقت گذروندم. خوشحالم استرس جنگ و شرایط، دلسردم نمیکنه. کمی باید قلدرتر شده باشیم که با چهار تا جنگنده و موشک و انفجار و تحریم و محاصره و صدای پدافند و گرونی و بدبختی، بیخیال برنامه هامون نشیم. حقیقتش هدف من موفقیت نیست. هدفم داشتن آرامش ذهنیه که گاهی حتی ارتباطش با محیط هم قطع میشه. چه میشه کرد؟ فقط دوس دارم به خودم یادآوری کنم وسط همه ی این مسایل میتونم ده روز تداومم رو جشن بگیرم. دعا کنید بتونم ادامه بدم.

شاید ایده آل نبود ولی ۹ روزه که اوضاع برام بهتر پیش میره و تونستم کاری رو پشت گوش نندازم و شب با حس خوب بخوابم. شاید راه زندگیمو پیدا کردم. شاید واقعا فهمیدم زندگی دوچرخه سواریه تا وقتی پا میزنی مشکلی نداری. خوشحالم که بالاخره فهمیدن هام به مرحله عمل کردن رسید وگرنه تکلیف اون همه خوندن و فکر کردن چی میشد. واقعا وارد فاز جدیدی شدم. جدیدا دارم موسیقی کار میکنم و امروز فک میکردم میتونم بوکس تمرین کنم. چقدررر عجیب. شاید ۲۰ روز پیش پر از فکرای منفی بودم . ولی الان فقط دنبال اینم که کارِ نکرده پیدا کنم. امیدوارم خیلی زود به این مرحله برسید.