بهار، نبش قبر پرستوهاست

آشپزخونه مون

روشی که حال منو خوب کرد خیلی ساده بود.

روش من چه ویژگی هایی داشت؟ اولا تمام کارهایی که در طول روز انجام میدادم مهم بودن و هیچکاری نادیده گرفته نمیشد. ثانیا فقط و فقط امروز مهم بود و دیروز و فردا هیچ اهمیتی ندارن و از شر عذاب وجدان دیروز و نگرانی آینده راحت شدم. این روش رو برای تمام کارها و عادت هایی که میخواستم می تونستم استفاده کنم. از شر کمالگرایی هم راحت شدم و انجام ندادن کار خاصی بهم عذاب وجدان نمیداد. نکته ی مهم این بود که کمی صبر نیاز داشتم و استمرار در انجامش. برای من چهل روز طول کشید تا روی غلتک بیفتم. ولی در این چهل روز بیخیالش نشدم و با خودم نگفتم دیروز چون انجامش ندادم پس کلا بیخیالش شم. یا امروز خونه نیستم پس امروز کنسله.

پس اگه حال خوب میخوای باید این روش برات حیثیتی بشه. 

روشم خیلی ساده بود. هر ساعت از روز که از خواب بیدار میشم یه کاغذ و یه خودکار روی یه میز یا جاکفشی یا هر چی میذارم و هر کاری میکنم یادداشتش میکنم و با توجه به اهمیتش براش امتیاز میذارم. یعنی اگه مساله ی من کم آب خوردنه میتونم برای ۸ لیوان آب خوردن در روز چند امتیاز قائل شم. یا اگه مشکلم مسواکه برای مسواک زدن امتیازی بذارم. بعد امتیازها رو در پایان روز جمع میکنم. 

یه نمودار روی دیوار نصب کردم که پایینش از یک تا ۳۱ روزهای ماه رو مشخص کرده و کنارش سمت چپش اعداد یک تا هشتاد روز نوشتم و به اندازه ی امتیازم اون نمودار رو رنگ میزنم. یعنی بالای روز ماه. و به راحتی میشه پیشرفت و پسرفت روزانه ام رو ببینم. 

شاید بگید چقد مسخره. دقیقا!!!! خیلی مسخرس که آدم با مسخره ترین روش ممکن بتونه رفتارهاشو کنترل کنه و حالشو خوب کنه ولی من تونستم.

حالا شاید بگید که ممکنه با کارای مسخره امتیاز جم کنم که بهتون میگم آفرین کار خوبی میکنی. اون کمالگرایی لعنتی رو بذار کنار. تو قرار نیست صبح پاشی و فیزیک کوانتوم بخونی. تو فقط قراره کاری انجام بدی. هر کاری. اگه برای زندگیت مهم نیست براش امتیاز در نظر نگیر. اگه مهمه که تبریک میگم تو داری کار مفیدی انجام میدی و این عالیه. مثال بزنم مسواک زدن کار خیلی ساده ایه ولی واقعا با اهمیته. اتو زدن، جمع کردن وسایل، ورزش کردن، مرتب کردن اتاق و ... کارهایی کوچیکی هستن که ما نمیتونیم انجامشون بدیم. چرا؟ چون کمالگرایی ما رو فلج کرده و بنظرمون کار یعنی ساختن یک خونه و مرتب کردن اتاق به زحمتش نمی ارزه. همینکه شما روزی بیست ساعت سرت تو گوشی نباشه و دراز نکشیده باشی شما یک آدم سالم هستی. در طولانی مدت برای کارهایی که انجامشون برام خیلی سخت بود امتیاز بیشتری گذاشتم. مثلا برای هر ده دقیقه درس یک امتیاز گذاشتم و من با یه ساعت درس ۶ امتیاز میگرفتم و این باعث شد انگیزه بگیرم و درس رو به کارای کم امتیاز اولویت بدم. 

نظراتتونو بگید.

سالها روش های مختلفی رو امتحان کردم و هر کدوم به طریقی بعد از مدتی ناامیدم کردن و کنار گذاشتمشون.

اینجا به چندتا از روش ها اشاره میکنم و به طور خلاصه میگم چرا موثر نبودن.

اولی نوشتن چک لیست بود. چک لیست روزانه یا تودو لیست خیلی روش خوبیه که به آدم انگیزه میده که فقط برای یک روز برنامه ریزی کنه و لیست کارهاش جلوی چشمشن. ایرادش چی بود؟ ایرادش این بود که روزی که نمیتونستم ۱۰۰ درصد کارهامو انجام بدم یه حس بدی بهم دست میداد و به برنامه هایی که باید انجام میدادم ولی انجام ندادم نگاه میکردم و غصه میخوردم که مثلا امروز از درس فاصله گرفتم. دومین ایرادش این بود که من در طول روز کلی کار بی برنامه قبلی ولی مفید انجام میدادم که دیده نمیشدن و فقط چون توی چک لیستم نبودن برام اهمیتی نداشتن.

دومین روش برنامه ریزی با هدف خاص بود. یعنی مثلا برای یه کار خاصی باری یه ماه برنامه ریزی میکردم و حتی مثلا عکس نتیجه رو هم میچسبوندم رو دیوار یا حتی میذاشتم بک گراند گوشیم . خود برنامه هم جلوی چشمم بود. مثلا امروز یه ساعت فلان درسو بخونم یه ساعت هم فلان درس رو و ساعت آخر هم درس سوم رو. ولی در عمل کافی بود یک روز یا یک ساعت از برنامه عقب بمونم و کل برنامه ریزیم بهم بریزه. یا بعد از دو روز کلا ناامید میشدم که من اصلا آدم این کار نیستم.

روش های دیگه ای هم بودن که امتحان کردم. مثلا در نظر گرفتن پاداش و تنبیه و استفاده از برنامه های تمرکز گوشی که مثلا نیم ساعت نری سمت گوشی یه درخت برات میکاره و ... . حتی برای صبح بیدار شدن از آلارم گوشی استفاده کردم که باید کلی معما حل کنی تا آلارم خاموش شه. شبها رو زور زدم زود بخوابم که صبح بیدار شم ولی هیچکدوم جواب ندادن.

اگه گربه داشتید اسمشو چی میذاشتید؟

چطوره؟

یه چیزی برای عکس بنویسید🙏

بقیه عکسامم ببینید حتما💖

امروز ترکوندم و برای دهمین روز پیاپی روز مفیدی داشتم. شاید اگه سالها قبل بود برای کمر دردم کلی ناله میکردم ولی امروز پنج بار کیسه ی آب گرم گذاشتم و ورزش اصلاحی انجام دادم. درس خوندم. زبان و برنامه های دیگه رو هم اجرا کردم. صبح هم که کلی با بچه بازی کردم و وقت گذروندم. خوشحالم استرس جنگ و شرایط، دلسردم نمیکنه. کمی باید قلدرتر شده باشیم که با چهار تا جنگنده و موشک و انفجار و تحریم و محاصره و صدای پدافند و گرونی و بدبختی، بیخیال برنامه هامون نشیم. حقیقتش هدف من موفقیت نیست. هدفم داشتن آرامش ذهنیه که گاهی حتی ارتباطش با محیط هم قطع میشه. چه میشه کرد؟ فقط دوس دارم به خودم یادآوری کنم وسط همه ی این مسایل میتونم ده روز تداومم رو جشن بگیرم. دعا کنید بتونم ادامه بدم.

یه چیزی درباره ی عکس بگید💖

بقیه عکسامم ببینید لطفا 💖

شاید ایده آل نبود ولی ۹ روزه که اوضاع برام بهتر پیش میره و تونستم کاری رو پشت گوش نندازم و شب با حس خوب بخوابم. شاید راه زندگیمو پیدا کردم. شاید واقعا فهمیدم زندگی دوچرخه سواریه تا وقتی پا میزنی مشکلی نداری. خوشحالم که بالاخره فهمیدن هام به مرحله عمل کردن رسید وگرنه تکلیف اون همه خوندن و فکر کردن چی میشد. واقعا وارد فاز جدیدی شدم. جدیدا دارم موسیقی کار میکنم و امروز فک میکردم میتونم بوکس تمرین کنم. چقدررر عجیب. شاید ۲۰ روز پیش پر از فکرای منفی بودم . ولی الان فقط دنبال اینم که کارِ نکرده پیدا کنم. امیدوارم خیلی زود به این مرحله برسید. 

یه چیزی درباره عکس بنویسید🙏

بقیه ی عکسامم ببینید💖

امیدوارم روز خوبی داشته باشید.

یه چیزی درباره عکس بگید 💖

بقیه عکسامم ببینید🙏

پنج شنبه مون اینجا گذشت

بقیه عکسامم ببینید 💖

یه چیزی برای عکس بنویسید💖

بقیه عکسامم ببینید🙏

یه چیزی درباره عکس بنویسید💖

بقیه عکسامم ببینید🙏

چون عکس و اسم پروفایل با عکس و اسم وبلاگ یکی نیست خیلی سخته آدم یادش بمونه کدوم وبلاگ مال کیه. باید حتما بری توش که بفهمی صاحب وبلاگو میشناسی یا نه.

کسی میتونه بگه چرا دیگه عکسا اینجا به نمایش درنمیان؟

تو یه سایت دیگه آپلود میکردم و سایت هیچ مشکلی نداره.

کلیک کنید👇

عکسایی که گرفتم

شعرای کوتاهم

غزل هام

ترانه هام

حال من چطور خوب شد

کانال تلگرامم

.

یه عکسه آپلودش کردم. هر کاری میکنم اینجا نمیشه بذارمش. از بس نت ضعیفه😑😑😑