بهار، نبش قبر پرستوهاست

سالها روش های مختلفی رو امتحان کردم و هر کدوم به طریقی بعد از مدتی ناامیدم کردن و کنار گذاشتمشون.

اینجا به چندتا از روش ها اشاره میکنم و به طور خلاصه میگم چرا موثر نبودن.

اولی نوشتن چک لیست بود. چک لیست روزانه یا تودو لیست خیلی روش خوبیه که به آدم انگیزه میده که فقط برای یک روز برنامه ریزی کنه و لیست کارهاش جلوی چشمشن. ایرادش چی بود؟ ایرادش این بود که روزی که نمیتونستم ۱۰۰ درصد کارهامو انجام بدم یه حس بدی بهم دست میداد و به برنامه هایی که باید انجام میدادم ولی انجام ندادم نگاه میکردم و غصه میخوردم که مثلا امروز از درس فاصله گرفتم. دومین ایرادش این بود که من در طول روز کلی کار بی برنامه قبلی ولی مفید انجام میدادم که دیده نمیشدن و فقط چون توی چک لیستم نبودن برام اهمیتی نداشتن.

دومین روش برنامه ریزی با هدف خاص بود. یعنی مثلا برای یه کار خاصی باری یه ماه برنامه ریزی میکردم و حتی مثلا عکس نتیجه رو هم میچسبوندم رو دیوار یا حتی میذاشتم بک گراند گوشیم . خود برنامه هم جلوی چشمم بود. مثلا امروز یه ساعت فلان درسو بخونم یه ساعت هم فلان درس رو و ساعت آخر هم درس سوم رو. ولی در عمل کافی بود یک روز یا یک ساعت از برنامه عقب بمونم و کل برنامه ریزیم بهم بریزه. یا بعد از دو روز کلا ناامید میشدم که من اصلا آدم این کار نیستم.

روش های دیگه ای هم بودن که امتحان کردم. مثلا در نظر گرفتن پاداش و تنبیه و استفاده از برنامه های تمرکز گوشی که مثلا نیم ساعت نری سمت گوشی یه درخت برات میکاره و ... . حتی برای صبح بیدار شدن از آلارم گوشی استفاده کردم که باید کلی معما حل کنی تا آلارم خاموش شه. شبها رو زور زدم زود بخوابم که صبح بیدار شم ولی هیچکدوم جواب ندادن.