بهار، نبش قبر پرستوهاست

چشاتو بستی و موندی من اما باز داغونم

دارم میمیرم از حسی که اسمشو نمیدونم

نه موندن میشه بش گفت و نه اسمش رفتنه واسم

دیگه حتی نگاهتو نمیتونم که بشناسم

واسه قلبی که عاشق بود سکوتت بدتر از کوچه

چه موندن باشه چه رفتن واسم دستای تو پوچه

اگه پای تو موندم من گذاشتم که چشام تر شه

نخواستم عاشقی اینجا از این بی آبروتر شه

عجیبه که نمیخندی ! دیگه اشکم نمی ریزی

هنوز اینجایی و رفتی! چه پایان غم انگیزی!

"حسین غلامی خواه"