بهار، نبش قبر پرستوهاست

منم آن ابر پر باران سرگردان به دنبالت

که ظاهر می‌شود در قامت طوفان به دنبالت

تو نان سفره ام بودی و من بعد از تو می دانم

از این خانه بزودی می رود ایمان به دنبالت

اگرچه قهوه گاهی شست تلخی نبودت را

ولی آواره بودم در ته فنجان به دنبالت

خدا هم آن زمان میخواست برگردی! نفهمیدی؟

از آن باریدن یک عالمه باران به دنبالت

تو را ای کاش در رخت عروسیّت نمی دیدم

منی که بوده چشمم تا حنابندان به دنبالت

"حسین غلامی خواه"

یک روز داد دست رفاقت به دست من

بعدش نشست به امید شکست من

تن در نداد قصه به پایان روشنش

او آسمان آبی و پرشکسته : من

بر باد تکیه کرده دلم کل عمر را

اما چه دیر شد خبردار شست من

ازاد تو شاد تو رها پرگشوده تو

پر غصه من بریده من پینه بسته من

حالا فقط تبر به دوش خودش گذاشت

بعد از شکستنت دل بت پرست من

"حسین غلامی خواه"

تمام آنچه می گفتند زندان میکند با من

پس از تو دارد این سنگینی جان میکند با من!

نهان کرده ست اشکم را به زیر اتش خشمم

همین همذات پنداری که قلیان میکند با من!

همه گفتند دل با خاک یکسان میکنی اما

نبودت خاک را انگار یکسان میکند با من

تو را میفهممت امروز ای طوفان که میگفتی

بترس از آنچه این گیسوی افشان میکند با من

نگفتی درد دلتنگی اهل شهر کار توست

تو تنها گفته بودی آنچه درمان میکند! با من ...

"حسین غلامی خواه"

لینک کانال تلگرامم

لعنت به من 

که مثل کشتزارها

آتشت را 

تنها خاکستر شدنم

خاموش می کند.

"حسین غلامی خواه"

شمع ها را فوت کن!

ببین چقدر تاریکی برای تولدت آمده.